จดหมายจากแม่ถึงลูกชายทั้ง 4 คน ก่อนที่ ล า จ า ก โลกใบนี้ - Saby News

สดๆร้อนๆ

Friday, June 7, 2019

จดหมายจากแม่ถึงลูกชายทั้ง 4 คน ก่อนที่ ล า จ า ก โลกใบนี้



เมื่อวันที่ 2 มีนาคมที่ผ่านมา วันนั้นคืองานฉลองวันเกิดของแม่ที่มีอายุครบ 80 ปี ระยะเวลาช่างยาวนาน

เหลือเกิน แม่ได้ให้กำเนิดลูกชายถึง 4 คน แล้วยังช่วยพวกลูกๆ ดูแลเลี้ยงหลานอีก 8 คน ก็เท่ากับว่า

ในชั่วชีวิตนี้ของแม่ แม่ได้ใช้สองมือของแม่ เลี้ยงดูอุ้มชูลูกๆหลานๆทุกคนด้วยความรักถึง 12 คน

แต่ทว่า แม่แก่แล้ว แก่จนต้องคอยมองดูสีหน้าของพวกแกเพื่อความอยู่รอดของตัวแม่เอง โดยเฉพาะ

เมื่อสี่ห้าปีก่อน ตอนที่พ่อของพวกแกเสียไปแล้ว แม่รู้สึกได้ทันทีถึงความ รำ ค า ญ ที่พวกแกปฏิบัติตนต่อแม่ และนับวัน ยิ่ ง ย่ำ แ ย่ เข้าไปทุกที

ตอนที่พ่อของพวกแกจากไปใหม่ๆ แม่หวังเหลือเกินว่าจะมีลูกคนไหนสักคน ที่จะยื่นมือมารับแม่ไปอยู่ที่

บ้าน บอกตรงๆว่าแม่อยากใช้ชีวิตอยู่กับพวกแก จะคนไหนก็ได้ แม่ยินดีทั้งนั้น แต่รอแล้วรอเล่า สองเดือนผ่านไปแม่จำต้องทำใจยอมรับสภาพของความเป็นจริง ไม่มีลูกคนไหนยอมรับแม่ไปอยู่ด้วย

โชคยังดีที่พวกแกยังพอมีน้ำใจเหลืออยู่บ้างในเวลานั้น พวกแกทั้งสี่ผลัดเวรมาเป็นเพื่อนแม่ที่บ้านทุก

คืน มีหน้าที่กันคนละสัปดาห์ ด้วยเหตุนี้ แม่ก็ไม่ก ลั ว อะไรอีกแล้วในตอนกลางคืน ว่ากันตามตรง อายุปูนนี้แล้วของแม่ มีอายุอยู่มาถึงป่านนี้ ยังจะต้องไปกลัวอะไรอีก

ถึงแม้แม่จะเติบโตขึ้นมาตามท้องทุ่งท้องนา เติบโตขึ้นมาท่ามกลางเรื่องเล่า ที่น่า ก ลั ว ข อง เห ล่ า ผีสาง นางไม้ แต่มาถึงตอนนี้ แม่คงไม่เชื่อเรื่องพวกนี้อีกแล้ว และก็เลิกกลัวไปนานแล้ว แต่สิ่งที่แม่กลัวที่สุดคือ ค ว า ม เ ห ง า

ลูกๆของแม่ทุกๆคน พวกแกมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ รวมเวลาทั้งสิ้นเป็นเวลา 1 ปี กับ 9 เดือน หรือประมาณ

630 วัน ในฐานะของคนเป็นแม่รู้สึกขอบคุณในน้ำใจของพวกแกที่มอบให้ในครั้งนั้น

ช่วงแรกๆที่มาอยู่เป็นเพื่อนแม่ ทุกอย่างดูดีมีความเอื้ออาทรให้แม่อยู่บ้าง แต่พอวันเวลาค่อยๆผ่านไป

สีหน้าของพวกแกก็แลดู ย่ำ แ ย่ ลงทุกวัน พอเหยียบเข้ามาถึงบ้านแม่ ไม่มีคำทักทายสักคำ เวลาออก

จากบ้าน คำอำ ล า สักคำก็ไม่มีเช่นกัน แม่เหมือนสิ่งไม่มีชีวิตชิ้นหนึ่งที่ถูกวางอยู่กลางบ้าน บางครั้งก็รู้

สึกเหมือนกับว่า พวกแกกำลังเดินเข้าออกโรงแรม แล้วมียายแก่แปลกหน้าที่นั่งมองหน้าพวกแกที่เดิน

ผ่านไปมา เหมือนเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่มีความผูกพันกันเลยแม้แต่น้อย

แม่กลัวที่จะทำให้พวกแ ก รำ ค า ญ หรือ รั ง เ กี ย จ แม่ไม่ ได้กินข้าวฟรีของพวกแกแม้แต่คำเดียว เสื้อผ้าข้าวของแม่ก็ซื้อเองทุกอย่างแม้กระทั่งสตางค์แดงเดียวก็ไม่เคยใช้ของพวกแก เพียง แ ค่ พวกแกยอมแวะมาอยู่เป็นเพื่อนแม่บ้าง แ ค่ นั้นแม่ก็รู้สึกเป็นบุญคุณเหลือหลายแล้ว

ถึงแม้แม่จะพยายามวางตัวอย่าง ร ะ มั ด ร ะ วั ง ที่สุด ไม่เคยไป ยุ่ ง เกี่ยวชีวิตส่วนตัวของพวกแกเลย แต่พวก แกทุกคนก็ค่อยๆห่างหายจากบ้านแม่ ไปทีละคน แบบไม่ต้องมีคำ ร่ำ ล า ไม่มีใครแวะมาเยี่ยมเยียนแม่อีก แต่ยั ด เ ยี ย ด เอาความเหงามามอบให้แม่แบบไม่มีความปราณีกันเลย

ชีวิตหลังจากนั้นเป็นต้นมาแม่รู้ตัวว่าแม่ต้องเดินด้วยเท้าตัวเองทุกฝีก้าว ต้องพึ่งพาตัวเองทุกอย่างด้วย

สองมือของแม่เอง สองปีกว่าที่ผ่านมา ยอมรับว่ามันยากลำบากสำหรับคนแก่อย่างแม่พอสมควร ตอน

งานวันเกิด 80 ปี พวกแกอวยพรให้แม่ว่า “ขอให้แม่มีอายุมั่นขวัญยืนเป็นร้อยๆปี”

แม่ได้แต่ยิ้ม แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้นมันอัดแน่นไปด้วยความ ข ม ชีวิตที่เต็มไปด้วยความ ห ง อ ย เ ห ง า และ เ ศ ร้ า ห ม อ ง นั้น จะมีอายุยืนยาวไปทำไม

ช่วงเวลานี้ แม่รู้สึกแน่นหน้าอกมากขึ้นทุกวัน แม่ไม่ ได้บอกใคร แท้จริงแล้วก็ไม่รู้จะหันหน้าไปบอกใคร

แม่หวังเป็นอย่างยิ่งว่า โ ร ค ภั ย ไ ข้เ จ็ บ จะกรุณารีบนำพาแม่จากโลกนี้ไปในเร็ววัน ถ้าเป็นเช่นนั้นได้ แม่ก็ รู้สึกว่า ชะตาชีวิตยังคงมีความปราณี ต่อแม่บ้าง หลายคืนก่อน แม่ฝันถึงพ่อของพวกแก พ่อยิ้มบอกกับแม่ว่า

ตื่นมากลางดึก มองไปบนท้องฟ้าเห็นมีแต่ดาวเต็มฟ้า พระจันทร์ส่องแสงนวลสบายตา ในคืนที่บรรยา

กาศสงบเงียบเช่นนี้ แม่ฝันถึงพ่อของพวกแก พ่อที่กำลังจะมารับแม่ไป แม่ขอขอบคุณความรักอัน แสนอบอุ่นที่พ่อได้มอบให้กับแม่มาทั้งชีวิต มันคือ สิ่งที่มีค่าที่สุดสิ่งเดียวในชีวิตนี้ของแม่

หน้าอกแม่ทั้งแน่นทั้งเจ็บมากขึ้นทุกวัน แม่รู้ตัวว่ามันคงถึงเวลาแล้ว จึงได้ตัดสินใจบรรจงเขียนจด

หมายฉบับนี้ทิ้งไว้ ความสัมพันธ์ของความเป็นแม่ลูกระหว่างเรา มันก็คงใกล้จะจบเต็มแก่แล้ว

แม่มีผมขาวอยู่เต็มหัว แม่ขอใช้ผมขาวทุกเส้นบนหัวสาบานว่า แม่รู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งถึงการ

แวะเวียนมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ของลูก นอกจากประโยคนี้แล้ว ยังมีคำพูดที่แม่อยากจะบอกกล่าวก่อนจากไปว่า

ในฐานะของคนเป็นแม่ แม่คงไม่ใจ ร้ า ย พอที่จะ ส า ป แ ช่ ง พวกแก แต่แม่กลับหวังว่า ในยามแก่เฒ่าของพวกแกทั้งสี่คน ขอให้ทุกคนจงพบแต่ความสงบสุขในยาม ช ร า คงไม่ถูกลูกๆของพวกแกทั้ง 8 คนท อ ด ทิ้ ง

ความผูกพันของความเป็นแม่ลูกระหว่างเราก็คงจบ ลงเพียงเท่านี้ อะไรที่ตั้งใจจะกล่าวก็ได้ถ่ายทอด

ด้วยความอาดูรออกมาจากใจจนหมดแล้ว ขอให้ทุกอย่างจบ สิ้ น ลง แ ค่ ชาตินี้ชาติเดียวคิดว่ามันก็เกิน

พอแล้ว

จากแม่..

หลังจากนั้นไม่นาน คุณแม่ท่านนี้ก็ได้จากโลกนี้ไป จริงๆ ท่านเหมือนคนนอนหลับที่หลับอยู่บนเตียง

ตัวเองอย่างสงบ ในมือได้ถือรูปถ่ายที่เคยถ่ายไว้คู่กับสามี บนรูปใบนั้น ก็มีเพียงสามีและภรรยายืน

เคียงคู่กันเพียง แ ค่ สองคนเท่านั้น

No comments:

Post a Comment